Kar, dağ, board yapmak bizim (ben ve sevgilim Barış’ın) en büyük tutkumuz. Haftanın altı günü pestil olacak kadar çalışıp, bu yorgunluk yetmezmiş gibi havanın izin verdiği her Pazar pılıyı pırtıyı toplayıp dağa kaymaya gidiyoruz. Pazar dedimse de aldanmayın. Cumartesi gecesi 12 gibi uyuyup Pazar sabah 3 gibi uyanıyoruz ki 4’ de kalkan otobüse yetişebilelim. Kimisine çok yorucu ve zahmetli gelse de bizim için yeni haftaya güç toplamış ve arınmış bir şekilde başlamak için olmazsa olmazlardan.
Caydırabilecek kadar detay gerektirir esasen kış sporları. Ekipmanı, giyinmesi, soyunması, yemesi-içmesi her biri tek başına bir mesai ve dikkat gerektirir. Sıkı giyinmen lazım. Ne terleyeceksin ne de üşüyeceksin. Yüzünü gözünü iyice sarıp sarmalayacaksın ki rüzgardan, soğuktan yüz felci olmayasın. Şakaya gelmez. Sonuçta bilmem kaç bin metrede dağın tepesindesin. Şakası yok!
Beni tanıyan bilir. Oldukça gür ve uzun saçlarım var. Onları berenin altında zapt-ı raptetmek bile 10 dakikamı alıyor her seferinde. Yukardan toplasam bere girmez. Açık bıraksam halat gibi orama burama vurup canımı yakar. Ya da buz tutup boynumu, sırtımı ıslatır, üşürüm. Dün en iyi çözümü buldum sonunda. Yandan iki berik. Bu tanımlamayı bilmeyenler için yandan iki örgü. Üstüne de geçir bereyi. Enfes!
Dağdaki kızların çoğunluğuna gelince; oldukça bakımlı, hafif makyajlı, saçlar yapılı.
Nasıl onlar bu kadar şekil görünüyorlar da ben örgüt mensupları gibi görünüyorum, anlayamıyorum? Yüzümdeki tek makyaj ibaresi; google’ıma birşey olurda kar beyazı gözümü alır göremem diye tedbirden gözlerim altına çektiğim kalem ve cips gibi olmasınlar diye dudaklarıma sürdüğüm dudak koruyucu. Oda benim değil, sevgilimin. Peki ben neden böyleyim?
Dün bu sorunun cevabını Barış ile beraber, uzun yıllar unutamayacağımız bir şekilde bulduk.
Ben cinsiyetimi unutuyorum çünkü spor yaparken. Benim unuttuğum yetmezmiş gibi sevgilim ve sevgilimin arkadaşları da unutuyor. Normal kadınlar gibi değil de deli mayın erkekler gibi kaymaya çalışıyorum. Çoğu zaman kayıyorum da. Kaymak yetmiyor fakat. Eğer kayabiliyorsam o zaman atraksiyonlara da geçmem gerek. Geçiyorum da. Atlayıp zıplıyorum. Bir kez daha deniyorum, bir kez daha. Sonra bir kez daha. Denedikçe, düşüyorum. Düştükçe daha çok deniyorum. Dün videoları izlerken gülmekten bayıldık. Çünkü düştükten sonra o kadar hızlı kalkabiliyorum ki artık filmi ileri sarıyormuşuz gibi komik görünüyor.
Sonu gelmiyor yani bu mantıksızca hırsın. Zevkli, çok gülüyoruz ve eğleniyoruz tamam ama sonuçta başta söylediğim gibi doğadasın. Ve kadınsın! Kadın! Dolayısıyla diğer kızlarla kıyaslayınca neden benim halim beter? Apaçık ortada!
Deli gibi kaydık dün. Her zamanki gibi. Önce kolay pist, sonra zor. Sonra bol kar(yani pist dışından; off pist)
Öğleden sonra saat 3 suları. Nerdeyse hiç dinlenmeden 5 saattir kayıyoruz demektir. Barış’ın daha önce kaymadığı bir pist vardı. O dinlenirken ben kaydım bir tur. Yanlış anlaşılmasın sakın! Oldukça dik ve zor bir pist. Ormana da bağlanabiliyorsun. Çok beğendim. Ben aşağı inince beraber kaymaya karar verdik. Barış, pistte kaymadığı için kendisi pistleri bilmez. Off pist kaymayı kaymaktan sayar. Bol karlarda kaymayı sever. Ne kadar bol, o kadar zor! O kadar adrenalin! Üstüne kuş bile konmamış karlar en sevdiği bir şey:)
Sisten pistin bağlantısını kaçırdım. Zaten bildiğimiz, önceden kaydığımız pistte bulduk kendimizi.
B: Neyse Yase, inelim tekrar çıkarız. Sen önden git peşindeyim.
Y:Tamam.
15 sn sonra arkadan bir ıslık. Dönüp bakıyorum. Eliyle işaret yapıyor sağa gir diye. Yani ormana. Liftte çıkarken anlatmıştım oysa. İnerken yandaki ormana girenleri gördüm. Ellerine almış boardları bata çıka yürüyerek inmeye çalışıyorlardı diye... Bele kadar kar var demiştim.
Sanki ben hiç bir şey söylememişim gibi Takıl arkama! deyip atıyor bizi bol karlara.
Baya bir mesafe nasıl gittiğimize inanamadığım halde o önde, ben arkada gidiyoruz. Fakat dimdik bir tepede minicik bir ağaçtan kıvrakça sıyrılıp geçen o, ve tam dönebilecekken kıl payı kara saplanmaktan kurtulamayan ben. Kar resmen hortum gibi aşağı çekti beni. Belime kadar kar altında ve yokuşun tepesinde kalakaldım. Board hala ayağıma bağlı. Kıpırdayamıyorum bile.
B: (ilerden ayakta bağırıyor.) Hadi Yase kalk bebeğim.
Y: (içinden) Çalısıyorum ama kalkamıyorum ki. Kalksam da fayda etmez ki. Karda bir kez fren yapan arabanın patinaj çekmesi gibi bir durum benimki. Zaten o geçti ben geçemedim diye kılım. Günlerdir kah barut kah pamuk ruh-i haliyatım da zihnimi iyice bilemiş. Debelenirken bir başıma karların içinde… Uzaklardan tekrar duyuyorum o sesi.
B: Tatlım çıkmaya çalış. Hadi…
Y: (bu sesten sonra aynı çizgi filmlerdeki gibi gözlerimden yaşların fışkırdığını hatırlıyorum.) Ya allah ya bismillah diyerek deli siniriyle kendimi yukarı doğru çekmeyi başarıyorum. Çıkıyorum çıkmasına ama ayağa kalkmam imkansız. Kar belime kadar derin. Bu sefer yan bir şekilde yatakta yatıyormuş gibi ayaklarım havada omuzum karın dibinde batıyorum kara. Bir helikopterin beni havaya çekip tekrardan ayaklarımın üstünde kara koyması lazım ki kayabileyim.
İki berik saçlarım dağılmış,kafamdaki bere kaymış, terden, kardan sırılsıklam vaziyetteyim. Sinirden yanıyorum. Koruma için çektiğim sürmeler yanaklarıma kadar akmış. Soyunuyorum en sonunda. Gözlük, bere ne varsa çıkartıyorum… Nefes nefeseyim. Ben buraya girmeyelim dedimdi çünkü. Saplanmasaydım da aynı mevzu olacaktı. Sadece az biraz daha ilerde. Kaldı ki bizim saplandığımız yer benim anlattığım yerden 20 kat daha derin ve bakir. Resmen karın üstünde kuş izi bile yok. Kuş bile konmamış yahu! İlk biz konmuşuz! Daha ötesi mi var?
B: Yaseciğim! Pes etme, uğraş biraz kalk hadi!
Bu cümle benim için cinnetin kapısını açtı. Pes etme! Ulan keşke pes etseydim. Pes etseydim de takılmasaydım senin peşine. Normal bir kadın pes etse senin peşine mi takılır? Diyorum ya cinnete start verdi pes etme lafı! Deli gibi yukardan, aşağıya bağırmaya başladım.
Y: Pes etmeymiş! Ettim! Ben pes ettim! Sen öldürecek misin beni hı? Ben demedim mi oraya girmeyelim diye?( Bu arada hala ayaklarım havada, bedenimin yarısı kar altında, cebelleşiyorum. Bari popomun üstüne döneyim de öyle saplanayım kara diye ama… Nafile!) Demedim miiii?
B: Aşkım sakin ol! Bir sakin ol, panik yapma!
Y: Olamam! Sakin olamam! Delirdim ben Barış! Senin bana bunu yapmaya ne hakkın var? Nasıl çıkacağım ben burdan? (Ağlıyorum bu arada bağıra bağıra:):)
B: Lütfen panik yapma. Çok panik yaptın. Sakinleş!
Y: Panik yaparım. Niye biz de diğer insanlar gibi eğlenerek kaymıyoruz? Olimpiyatlara mı hazırlanıyoruz biz? Neden bu karların altındayız? Senin hırsından ben ölim mi burada? Sen git erkek arkadaşlarınla kay bundan sonra. Buradan bir çıkayım bir daha asla kaymayacağım seninle! Haksızlık bu ya! Kadınım ben kadın! Unuttun sen galiba kadınım ben. Ka-dı-nımmm! Şu halime bak! Buradan nasıl çıkacağım ben? Nasıl?
B: Tamam sakin ol önce. Bir dur. Hareket etme. Dinlen biraz. Geliyorum ben.
Y: Gelme! Sakın gelme. Salak gibi sana uyup niye girdim ben buralara? (Bu kısım artık aklımın, zihnimin mantık çizgisinden hızla uzaklaştığı an. Cinnet evresinin en tepesi.)
B: Canım lütfen sakin olur musun? Lütfen diyorum. Tamam haklısın özür dilerim, benim hatam!
Y: (Bağıra bağıra) Senin hatansa ben niye buraya saplı kaldım? Kadınım ben kadın! Ne işim var benim burada? Haksızlık değil mi bu? (Sinirden Calimero'ya bağlamış bir modda)
En son board ile beraber hareket edemeyeceğime karar verip boardu zar zor söktüm ayağımdan. Taa ki Barış’tan gelen sese kadar kucağımda duruyordu.…
B: Sakin ol Yase lütfen diyorum?
Gözümün döndüğü an o andır. Şu an yazarken bile utanıyorum. Sinirden kucağımdaki boardu kalan son gücümle aşağı fırlattım. Ona doğru. Allahtan kayıp giden boardu son anda elinin ucuyla, zorla, ağaca girme pahasına yakaladı. Fakat bu sayede o da kara saplanmış oldu.:) Çok iyi geldi bu durum bana:) Boardu atınca bir rahatladım, sakinledim.
Kafam deli sinirimden sıyrılıp normal çalışmaya başladı. İkna oldum ki kardan çıkıp, yürümem imkansız. Kar yer yer belime kadar, yer yer göğsüme kadar derinleşiyor. Çıkmaya çalışmaktan vazgeçip kendimi yokuş aşağı bırakmaya karar verdim. Hazır boarddan da kurtulmuşum. Bu dahiyane fikirle yatarak kaya kaya Barış’ın yanına kadar indim:)
Y:Ver boardumu! Hadi kalk! Gelmiyor musun?
B: Ağaca saplandım sayende. Çıkamıyorum ki… Niye atıyorsun boardunu aşağıya? Gözün döndü resmen! Allahtan tuttum.
Y: Hadi yaa! Anladın mı şimdi neden ben sabahtan beri debeleniyorum orda? Yukarısı bunun iki katı daha derin. Otura otura ineceğim ben aşağıya.
Oturdum kara, popomun üstünde aşağı doğru kayarak inmeye çalışıyorum. Arkadan bir ses;
B: Canım ver bana boardunu.
Y:Vermem! Taşırım ben boardumu.
B:O zaman boardunun üstüne otur öyle kay!
Y: (içinden) Hala fikir üretiyor yaa, hala! (bu sefer dışından) Şimdiye kadar bişey olmadı ya, boarda binip onun hızıyla ineyim di mi? Allah allah yaa!
B: Bebeğim iki dakika otur o zaman Allah Aşkına! Yavaş yavaş ineriz. Nefes alamıyorsun. Bayılacaksın yorgunluktan. Bir sakinleş önce ne olursun yaa!
Y: (En komik sesimle avaz avaz bağırarak ve ağlayarak. Şimdi yazarken gülmekten içim koptu.) Kalmam ben burada, kalamam. Anlamıyor musun? Sinirlerim taştı artık benim. Şu halime bak! Bu haksızlık değil mi?
İnadım tuttu mu tutar. 35 dakika hiç durup, dinlenmeden, o yolu kah yürüyerek, kah yatarak, kah oturarak, kaymış berem, darmadağın iki berik örgüm, en acınası halimle piste kadar indim. Barış’ta peşimden...
Piste vardığımızda nefes alamıyorduk artık. Barış’ın geçen bütün hafta ciğerlerini üşüttüğü için hasta yatmasına değinmiyorum bile. Öksüre öksüre indi oralardan. Piste kavuştuğum gibi taktım boardumu ayağıma lifte kadar kaydım. Bir dakika dinlenmeden. Barış’ta peşimden...
Oturaklı lifte binipte havalanınca tepeden baktım nerelere girdiğimize ve nerelerden indiğimize. Barışta arkamdaki oturakta aynı şeyleri düşünmüş olacak ki; iner inmez yanıma geldi.
B: Özür dilerim. Tamamen benim suçum. Seviyorum seni. Bu kadar delirttiğim için de çok üzüldüm. Ama çok korkuttun beni. Rahatladın mı bari?
Y: Rahatladım evet. Çok iyi geldi avazım çıktığı kadar bağırmak. Günlerdir yapamadığımı yaptım. Küçük çapta bir cinnet geçirdim sanırsam. Sen de çok zorluyorsun beni ama! Kızım ben!
Bu lafımın üstüne onun sinirleri bozuldu bu sefer:)) İlk defa liftin kapanmasını beklemeden kaymayı bıraktık, otele döndük. Üst baş değiştirdik. İki tane sıcak çikolata patlattık. O saatten beri gülüyoruz, masum köylü kızının cinnetine.
Yazarın notu 1: Ben bunları yazarken bol karda daha iyi, daha rahat kayayım diye, elinde tornavida benim bağlamaların ayarını yapıyor Barış. Ne diyim "can çıkar, huy çıkmaz!"
Yazarın notu 2: Basılmadık yer bırakmadık! :))
the y.a.s.e.
